Ano ang sosyalismo? Ano ang komunismo?

(llco.org) (English) (Tagalog)

Balikan natin ang basics. Ano ang sosyalismo? Ano ang komunismo? Kung minsan nakakalimutan natin na hindi alam ng lahat ang basics. Masyadong pinutikan ng rebisyunismo ang tubig. Linawin natin ito.

Alisin muna natin ang mga malinaw na miskonsepsyon. Sa kabila ng lahat ng ingay ng mga paranoid na pasista, si Obama ay hindi isang sosyalista o isang komunista. At saka, ang mga sosyal demokrasyang Europeo ay hindi sosyalista o komunista. Iyong mga nagsasabing sosyalista o komunista ang Sweden, France, o si Obama ay hindi lang talaga nila alam ang kanilang sinasabi.

Sa katunayan, walang mga lipunang sosyalista ngayon. Hindi sosyalista ang Cuba. Hindi sosyalista ang Venezuela. Hindi sosyalista ang Iran. Hindi sosyalista ang Byetnam. Hindi sosyalista ang Tsina. Hindi sosyalista ang Libya. Hindi sosyalista ang Hilagang Korea. Ang mga lipunang ito’y maaaring may mga tiyak na katangiang may kaugnayan sa tunay na sosyalismo, pero hindi ibig sabihin na, dahil lamang dito ay, sosyalista na sila. Wala talagang mga lipunang sosyalista ngayon. At hindi na kailangang sabihin na walang mga lipunang komunista ngayon. Sa katunayan, karamihan sa mga tinatawag na organisasyong sosyalista at komunista ay peke; mga rebisyunista sila. Itinataas nila ang bandilang pula para labanan ang bandilang pula. Ang tanging tunay na komunista ngayon ay ang mga komunistang Patnubay Liwanag, mga Maoista-Third Worldista.

Isa sa pinaka-karaniwang mga miskonsepsyon ay ang sosyalismo ay isa lamang moda ng produksyon na naglalarawan ng isang malaking sektor pang-estado, pagsasabansa ng industriya o malalaking programang pangkagalingan. Lahat ng mga katangiang ito’y naging bahagi ng sosyalismo sa nakaraan, ngunit hindi ito eksklusibo sa sosyalismo. Ang mga pasistang estado, sosyal demokrasyang Europeo, ang liberal na estadong pangkagalingan sa Estados Unidos, ang kapitalismong estado ng rebisyunistang panahon ng Unyong Sobyet at Tsina, ang mga makabayang estadong burges ng Venezuela, Libya, Cuba, Islamikong Republika ng Iran ay pinaghati-hatian ang mga katangiang ito sa anumang paraan, pero hindi sila tunay na sosyalista. Dapat unawain ang sosyalismo sa mga lente ng kapangyarihan, ng tunggalian ng uri. Dapat unawain ang sosyalismo bilang isang transisyon tungo sa komunismo. Ang sosyalismo ay matapos maagaw ng proletaryado ang kontrol sa lipunan, para gumanap ng pangunahing papel, naagaw at naitayo ang kapangyarihang pang-estado. Sa ibang salita, ang sosyalismo ay kung kailan ang lipunan ay muling binuo para paglingkuran ang mga pangmatagalang interes ng proletaryado. Ibig sabihin nito, ang lipunan ay muling binuo upang makasulong tungo sa komunismo, ang katapusan ng lahat ng pang-aapi. Ang ibig sabihin ng sosyalismo ay hindi pa natin nararating ang huling layunin ng komunismo. Ang sosyalismo ay isang yugtong transisyunal kung saan ang tunggalian ng uri ay kailangan pa ring isulong ng proletaryado laban sa mga reaksyunaryong uri. Ang sosyalismo ay kung kailan mayroon pa ring mga kaaway sa uri na kailangang gapiin. Mayroon pa ring mga antagonistikong kontradiksyon na kailangang maresolba kahit naagaw na ng proletaryado ang kapangyarihang pang-estado. Ang sosyalismo ay maaaring itayo sa isang bansa, ang komunismo ay kinakailangang maging pandaigdigan ang saklaw. Hindi sosyalista ang estadong Hilagang Koreano at Kubano sa kaparehong dahilan na hindi sosyalista ang rehimen ni Obama at ng Sweden. Wala ni isa sa mga rehimeng ito ang sumusulong tungo sa komunismo. Wala ni isa sa mga rehimeng ito ang determinadong muling buuin nang lubusan ang lipunan sa layuning wakasan ang lahat ng pang-aapi. Ang sosyalismo ay magagagap lamang bilang isang transisyon tungo sa komunismo – sumusulong tungo sa komunismo ang ibig sabihin ng binuo ang lipunan batay sa pinaka-farsighted at pangmatagalang interes ng proletaryado.

Ang komunismo ay ang huling layunin ng ating rebolusyon. Ang katapusan ng lahat ng pang-aapi. Ang katapusan ng pagsasamantala. Walang mayaman. Walang mahirap. Walang rasismo. Walang pambansang pang-aapi. Walang seksismo. Walang pang-aaping pangkasarian. Wala nang pang-aapi sa kabataan. Ang komunismo ay kabuuang pagpapalaya. Walang grupo ang may kapangyarihan sa iba. Tulad ng itinuro nina Marx at Lenin, ang estado ay isang sandata para supilin ng isang grupo ang isa pa. Dahil walang grupo ang may kapangyarihan sa iba, hindi na kailangan ang estado sa komunismo. Ang komunismo ay pagkakapantay-pantay. Isang lipunang binuo batay sa pangangailangan ng tao. Walang kasakiman. Walang indibidwalismo. Hindi na ituturing ng mga tao ang kanilang sarili bilang mga indibidwal lamang sa ilalim ng komunismo. Ang komunismo ay kolektibismo. Ang kabutihan ng lahat. Paghahati-hati. Ang pribadong pagmamay-ari ay aalisin sa ilalim ng komunismo. Ang komunismo ay altruismo. Ang etika ng “paglingkuran ang sambayanan” ang mangingibabaw sa lahat ng pakikipag-ugnayan ng tao. Magkakaisa ang mamamayan sa ilalim ng komunismo. Wala nang ako, ako, ako. Ang komunismo ay sostenibilidad. Hindi na sisirain ng tao ang daigdig, ang tahanan nating lahat. May obligasyon tayo sa mga susunod na henerasyon. Ang mga antagonistikong kontradiksyon ay hindi na mananatili sa ilalim ng komunismo. Ang komunismo ay kapayapaan. Sa ilalim ng komunismo, ang rebolusyon ay tumatakbo sa sarili nito. Ang ganap na komunismo ay di-kailanman umiral, kahit na nagkaroon na ng iba’t-ibang lipunang katutubo na maraming aspetong may kaugnayan sa komunismo. Tinawag nina Marx at Engels ang ilang lipunang katutubo na “primitibong komunismo.”

May dalawang pangunahing breyktru, dalawang pangunahing alon ng rebolusyon na nagsulong sa sangkatauhan sa sosyalismo tungong komunismo. Ang unang alon ng rebolusyon ay nasimulan noong 1917, ang rebolusyong Bolshevik na pinamunuan ni Lenin. Kahit na ang rebolusyong ito’y tuluyang nabaligtad at naibalik ang kapitalismo noong 1950s, marami tayong natutunan sa karanasang Sobyet. Marami tayong natutunan mula sa panahong Lenin at Stalin, na itinataguyod natin sa paraang, mapanuri, pangkalahatan, at di-dogmatiko. Ang ikalawang alon ng mga rebolusyon ay iyong mga rebolusyong panlipunan na naganap matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig bilang bahagi ng pakikibaka laban sa kolonyalismo. Ang pinakamagaling na representante at ang pinakamahalaga sa lahat ng ito ay ang Rebolusyong Tsino na pinamunuan ni Mao. Sangkapat ng sangkatauhan ang tumindig at nagtangkang lumikha ng isang mas maaliwalas na kinabukasan. Sa lahat ng ating pagsisikap tungong sosyalismo at tungong komunismo, ang pinakasulong na hakbang ay ang Rebolusyong Pangkulturang Tsino, na nagsimula noong 1966 at natapos noong 1970s. Ang Rebolusyong Pangkultura ay isang pagsisikap upang higit pa tayong makasulong sa sosyalismo tungong komunismo. Gagap ng mga Maoista na kung hindi tayo patuloy na susulong tungo sa komunismo, maaaring mabaligtad ang rebolusyon. Isang bagong burgesya ang maaaring lumitaw sa loob ng Partido at estado. Ang Rebolusyong Pangkultura ay inilunsad noong 1966 upang mapigilan ang bagong burgesya at upang higit pa tayong makasulong tungo sa komunismo. Kasagsagan nito noong 1967 hanggang 1971. Ito’y panahon ng tunggalian ng uri, mga kilusang masa, radikal na eksperimentong panlipunan, komunisasyon, at sulong na kagawiang panlipunan at pangkultura. Kultura, ang programa ng lipunan, ay binago nang husto. Sinikap ng mga Maoista na palitan ang burukratikong kontrol ng pangkulturang pagpoprograma sa panlipunang pagkilos, sa ganito malalatag ang batayan para sa pagkalusaw ng estado at pagkamit sa komunismo. Ang egalitaryanismo at altruismo ay itinaguyod. Ito’y panahon kung kailan nagsimula tayong mag-eksperimento sa mga bagong porma ng pamamahalang panlipunan, mga bagong porma ng kapangyarihan. Ang tradisyunal na estado ay di-binigyang pansin sa isang sandali, lumitaw ang bagong kapangyarihan at mga kagawian. Sumulong ang kolektibismo. Humina ang indibidwalismo. Noong panahon ng Rebolusyong Pangkultura, sa kabila ng lahat ng kapintasan nito, mas lalong lumalim ang pananaw natin. Nasilip natin kung ano ang maaaring maging itsura ng isa pang daigdig, isang komunistang daigdig.

Perpekto ba ang Rebolusyong Pangkultura? Syempre naman hindi. Ito ay nagapi. Ang kapitalismo ay ibinalik sa Tsina noong 1970s ng mga rebisyunista, ng isang bagong burgesya. Sinabi ni Mao na kakailanganin ng maraming Rebolusyong Pangkultura upang maabot ang komunismo. Gayunman, ang Rebolusyong Pangkultura ay ang pinakasulong na hakbang sa sosyalismo tungong komunismo. Sa susunod, kapag may kapangyarihan na naman tayo, higit pa tayong susulong patungong komunismo. Ang rebolusyonaryong kasaysayan ay isang dakilang eksperimentong syentipiko. Dapat tayong matuto sa nakaraan, mula sa mga kabiguan at tagumpay natin. Patuloy tayong lilikha ng rebolusyon hanggang sa maabot natin ang komunismo. Ngayon, nasa atin na ang bagong breyktru ng komunismong Patnubay Liwanag, Maoismo-Third Worldismo. May plano na tayo. May pamunuan na tayo. May organisasyon na tayo, ang Organisasyong Komunistang Patnubay Liwanag – isang talibang porma na bagong tipo para matulungan tayong masimulan ang susunod na malaking alon.

Ito’y panahon ng taghirap at taggipit. Walang mga estadong sosyalista. Iilan lamang ang mga tunay na komunista. Iilan lamang ang mga Patnubay Liwanag sa langit. Sa madilim na panahong ito ay makikita natin kung sino ang totoo at kung sino ang hindi. Habang lumalaki ang ating kilusan, mas magiging mahirap sabihin kung kaninong puso ang dalisay. Tingnan ang paligid. Ngayon. Ito ang mga Patnubay Liwanag. Ito ang mga magdadala sa atin sa kinabukasan. Ito ang mga bumabagtas sa maningning na landas patungong komunismo. Wala nang ibang mas maganda o mas dakila pa sa komunismo. Ito’y landas na mahirap. Ito’y isang mapanganib, na mahabang martsa. Mawawalan tayo ng mga kasama. Makakagawa tayo ng mga pagkakamali. Magkakaroon ng mga pagpihit at pagliko. May mahihirap na panahon na gusto na nating sumuko. Dapat nating tandaan na mararating din natin ang komunimo, oras lang ang kailangan. Ang pakikipaglaban para sa komunismo ay isang matagalang pakikipaglaban. Maliliit na hakbang at malalaking igpaw. Wala nang ibang mas mapanlikha, wala nang ibang mas maganda, mas mapangahas sa pakikipaglaban para sa komunismo. Tayo’y nasa isang dakilang pakikipagsapalaran. Lilikha tayo ng kasaysayan. Kailangan nating mabuhay para sa komunismo. Kailangan nating mamatay para sa komunismo. Wala nang ibang mas dakilang layunin.

Mapulang Pagpupugay!

Sundan ang mga Patnubay Liwanag tungo sa komunismo!

Mabuhay ang mga Patnubay Liwanag!

Ang digmang bayan ba ay unibersal?

(llco.org) (English) (Tagalog)

Mahal kong Maoista-Third Worldista,
Ang digmang bayan ba ay unibersal?
Salamat.

Nasa gitna tayo ng isang malaking digma ng Unang Daigdig laban sa Ikatlong Daigdig. Kahirapan. Gutom. Pagdurusa. Pagmamalupit. Karahasan. Mga bomba. Ginawa ng mga imperyalista ng Unang Daigdig na isang malaking sementeryo ang Ikatlong Daigdig. Dapat tayong lumaban! Lalaban tayo!

May tama at maling paraaan sa paglaban. Iyong mga nasugod sa labanan na walang paghahanda ay makakatikim lang ng pagkatalo. Iyong mga nasugod na walang syentipikong, komunistang pamumuno ay magagapi. Iyong mga walang disiplina ay magagapi. Iyong mga walang organisasyon ay magagapi. Iyong mga walang plano ay magagapi. Tulad ng itinuro nina Marx at Lenin, ang gayong mga pag-uugali ay katangian ng petiburgesya at burgesya. Ang totoong pagbabago ay nangangailangan ng pamununong Komunistang Patnubay Liwanag, organisasyon, at disiplina. Kung nais mong gumawa ng totoong pagbabago sa totoong daigdig, kung gayon ay itapon mo sa isang tabi ang iyong indibidwalismo, emosyonalismo at kakitiran ng pag-iisip. Tinatanggap mo ang Pamumunong Komunistang Patnubay Liwanag. Pamumunuan ng mga Komunistang Patnubay Liwanag ang isang pandaigdigang digmang bayan para talagang magtagumpay.

Ang digma natin ay isang pandaigdigang digmang bayan. Ito’y isang digma upang wakasan ang lahat ng digmaan. Ito’y isang digmang mapagpalaya. Kung hindi tayo tatayo at ipagtatanggol ang ating sarili, wala talagang magbabago. Ang pandaigdigang digmang bayan ang landas sa pandaigdigang pagpapalaya, sa pandaigdigang kapangyarihan. Sa ganitong pakahulugan, ang digmang bayan, pangkalahatang pakahulugan, ay unibersal. May ilang unibersal na katotohanan ng digmang bayan. Ang digmang bayan ay kailangang itaguyod hanggang wakas. Ang isang digmang bayan ay di-maaaring ipatay-sindi na parang ilaw. Ang digmang bayan ay hindi isang high-stakes na taktika ng panggigipit para repormahin ang mga kasalukuyang institusyon. Hindi ito armadong repormismo. Ito’y isang paraan para sa pag-aagaw ng kabuuang kapangyarihan at sa pagtatayo ng isang bagong lipunan. Ito’y isang kumplikadong estratehiya ng rebolusyon sa lahat ng larangan, hindi lamang isang usaping militar. Ang bagong lipunan ay mailuluwal sa pamamagitan ng digmang bayan. Ang digmang bayan, sa kalaunan, ay pandaigdigan. Ito ay internasyunalista.

Para sa kalakhan ng Ikatlong Daigdig, ang digmang bayan ay magiging kamukha ng matagalang digmang bayang pinamunuan ni Mao sa Tsina. Sa mga lugar kung saan pinahihintulutan ng mga materyal na kondisyon nito, sa kalakhan ng Asya, Aprika, at Amerika Latina, ang digmang bayan ay magiging malapit ang pagkakatulad sa porma nito sa Tsina. Gayunman, ang porma ng digmang bayang iniuugnay sa Tsina ay ipinapalagay na may mga tiyak na heograpiko at kondisyong panlipunan na dapat umuugnay. Si Mao ang unang umamin na ang digmang bayang isinagawa sa Tsina ay malamang hindi maisasagawa sa lahat ng dako at hindi dapat isagawa nang mekanikal na walang pagpapahalaga sa mga lokal na kondisyon. Noong una, ang mga kasamang Tsino ay nakipagtunggali sa mga “Twenty-Eight and a Half Bolsheviks,” na siyang nagtagal ng ilang taon sa Unyong Sobyet at inikalang kailangan silang mabigyan ng kapangyarihan para manghimasok at maisagawa ang kanilang pagkaunawa ng mga kasanayang Sobyet sa baguhang digmang bayan sa loob ng Tsina. Maaaring pumayag si Mao na ang disenyong Tsino ay maaaring maging maling daan para sa ilang bayan, sa mga dahilang gaya ng heograpiya, demograpiya, at istraktura ng uri. Halimbawa, ang disenyong Tsino ay maaaring hindi pinakamainam para sa Tsile, isang makitid na bansa na may malaking populasyon sa kalunsuran. Kailangan sigurong baguhin ang pamamaraan-malamang sa paraan ng nagkakaisang prente kasama ang mga pwersang komunista sa Argentina- O di kaya mapalitan ng isang mas praktikal para sa Tsile. Sa kabilang banda, ang Peru ay mukhang nababagay sa modelong Tsino, base sa ipinakita ng karanasan ng mga rebolusyonaryong impluwensyado ni Mao roon. Palaki nang palaki ang papel na gagampanan ng umuusbong na pandaigdigang slum sa mga digmang bayan ng hinaharap. Ang mga digmang bayan ng hinaharap ay di-kinakailangang sumulong mula kanayunan tungong kalunsuran. Ito’y mga usaping kailangang malutas ng mga syentipikong komunista na may alam sa mga lokal na kondisyon.

Mahalagang maunawaan na ang digmang bayan ay hindi lamang isang usaping militar. Kung saan ito naaangkop, kailangan nating magtayo ng mga baseng erya, mga sonang pula. Sa mga sonang pula na ito, itinatayo natin ang Bagong Kapangyarihan. Itinatayo natin ang mga independyenteng institusyon ng mga inaapi. Itinatayo natin ang isang maliit na bagong estado. Itinatayo natin ang hukbong bayan, isang malakas na pulang hukbo. Nililikha natin ang isang bagong kultura. Itinatayo natin ang isang maliit na bagong lipunan. Itinatayo natin ang mga paaralan para sa mamamayan. Literasiya. Bagong sining. Bagong kanta. Bagong sayaw. Isinusulong natin ang reporma sa lupa. Sinisimulan natin ang pagpapalaya sa kababaihan at kabataan. Itinatayo natin ang mga hukumang bayan. Itinatayo natin ang mga komiteng bayan. Itinatayo natin ang isang bagong, kolektibong ekonomya. Nililikha natin ang isang bagong, sustenableng pakikipag-ugnayan sa pagitan ng ating sarili at ng kalikasan. Pinaglilingkuran natin ang sambayanan. Nilulutas natin ang mga problema nila. Binubuhay natin ang rebolusyon. Ang pulang sona ang magsisilbing tanglaw sa mga pinagsasamantalahan at inaapi sa daigdig. Mula rito’y susulong tayo upang maagaw ang kapangyarihan sa mga rehiyon, mga bansa, pagkatapos, sa buong daigdig.

Ang mga digmang bayang nasa kanya-kanyang lugar ay bahagi ng isang mas malawak na pandaigdigang digmang bayan gaya ng inilarawan sa Mabuhay ang Tagumpay ng Digmang Bayan! ni Lin Biao. Ang mga bansa sa Unang Daigdig ang “pandaigdigang kalunsuran,” at ang mga bansa sa Ikatlong Daigdig ang “pandaigdigang kanayunan.” Ang digmang bayan sa pandaigdigang antas ay magkakatotoo habang ang mga bahagi ng Ikatlong Daigdig, isa-isa, ay nagiging mga rebolusyonaryong baseng erya-mga bansang sosyalista-na unti-unting kukubkubin ang Unang Daigdig, magagapi ito sa kinalaunan at isasailalim sa diktadura ng proletaryado ng Ikatlong Daigdig. Ang mga digmang bayan ng Ikatlong Daigdig na ito’y susulong na parang alon laban sa Unang Daigdig. Sa kalaunan, hahantong ito sa pagkawasak ng Unang Daigdig at, sa kalaunan, pandaigdigang tagumpay para sa sosyalismo at komunismo.

Nabubuhay tayo sa isang panahong madilim. Ang pandaigdigang kilusang komunista ay basag-basag. Gayunpaman, napaka-dinamiko ng sitwasyon. Sa kalaunan, ang obhetibo at subhetibo ay hahanay. Sa kalaunan, itataas ng mga lokal na digmang bayan sa ilalim ng proletaryong pamumuno ang bandilang pula ng Komunismong Patnubay Liwanag, Maoismo-Third Worldismo. Nagawa na natin ang breyktru. Oras na lang ang bibilangin. Kilusan tayo ng mga bayani! Magiging maaliwalas ang hinaharap!

Ang Anibersaryo ng rebolusyong Bolshevik
(tagalog.llco.org)

Ang ika-7 ng Nobyembre, 2010 ay ang ika-93 na anibersaryo ng rebolusyong Bolshevik. Ipinagdidiwang natin ngayon ang dakilang breyktru ng kauna-unahang matagumpay na matagalang tagumpay ng proletaryado. Bago ang 1917, nagkaroon na ng ibang rebolusyon, ngunit hindi nila matagumpay na nakonsolida ang kapangyarihan. Mabilis silang nagapi ng kontra-rebolusyon. Gayunman, ang rebolusyong Bolshevik ay tumagal nang higit sa tatlong dekada bago rin ito nagapi. Ang rebolusyong Bolshevik ay ang tugatog ng unang dambuhalang alon ng mga rebolusyong proletaryo. Tignan natin ang ilang magagandang nagawa ng Unyong Sobyet:

1. Unang proletaryong estado. Sinabi ni Lenin na kung walang kapangyarihang pang-estado, lahat ay ilusyon. Una sa kasaysayan na nagawang ikonsolida ng ating uri ang hawak nito sa kapangyarihang pang-estado. Kaysa maging isang kasangkapan ng mga reaksyunaryo upang apihin ang mamamayan, ang estado ay ginamit upang patahimikin ang mga kontra-rebolusyonaryo at upang maisulong ang rebolusyon. Mula sa itaas ng kapangyarihang pang-estado, tayo’y nakapagsimula upang gawin muli ang kabuuan ng lipunan.

2. Kauna-unahang matagumpay na planadong ekonomya. Ang Unyong Sobyet ay ang kauna-unahang pagtatangka ng proletaryado na magtayo ng isang ekonomya na organisado para paglingkuran ang sambayanan. Ito ang kauna-unahang pagtatangka na magtayo ng isang ekonomya kung saan ang mga inaapi ay hindi hawak ng mga walang-awang pwersa ng pamilihan. Natakasan ng proletaryado at ng mga inaapi ang anarkiya ng produksyon, sa ibang salita, kapitalismo. Sa halip, nailagay ang produksyon sa ilalim ng pangangasiwa ng estado at partido ng proletaryado.

3. Dakilang igpaw. Sa ilalim ng proletaryong pamumuno, ang Unyong Sobyet ay nagsimula sa pagiging atrasado hanggang maging isang modernong superpower na nagawang hamunin ang imperyalismo sa pandaigdigang entablado. Sa ilalim ng Tsar, iilang mga syudad lamang ang ginawang industriyalisado. Sa ilalim ng pamumuno ng ating uri, isang buong bansa ang pinaunlad. Napagtagumpayan pati na rin ang atomo. Ang Unyong Sobyet ay naging ikalawang pinakamalakas na bansa sa daigdig.

4. Pagkagapi ng pasismo. Noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, nagdusa ang mamamayang Sobyet sa higit 26 milyong namatay, mas maraming kaswalti kaysa sa lahat ng iba pang bansang pinagsama-sama. Ang Dakilang Digmang Patriyotiko ay isang digmang bayan laban sa pasismo. Ang mamamayang Sobyet ang siyang mga mandirigmang nasa unahan ng pakikibaka laban kay Hitler at sa kanyang kasuklam-suklam na rasistang ideolohiya. Kung sakaling hindi naitatag ang Unyong Sobyet, ang mga tropa ni Hitler ay nakapagmartsa siguro hanggang dagat Pasipiko. Maaaring nanalo sila sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig at nagawa sa Silangang Europa at Asya iyong ginawa ng Estados Unidos sa mga mamamayang katutubo nito. Sa katunayan, kinuha ni Hitler ang henosidyo at “Manifest Destiny” na inilunsad ng Estados Unidos bilang modelo niya. Ang Unyong Sobyet, ang Pulang Hukbo nito, ang ating Partido na pinamunuan ni Stalin ay napigilan ang mga mamamatay-taong hukbo ni Hitler.

5. Bagong kulturang proletaryo. Ang lumang kultura ang siyang nagpalaganap ng rasismo, sobinismo, sexismo, mga pribilehiyo, at di pagkakapantay-pantay. Una sa kasaysayan, na ang inaapi at inaalipin ang siyang may hawak sa sining at midya. Nailuwal ang isang bagong kulturang proletaryo upang maipalaganap ang mga kahalagahan ng kapayapaan, pagkakapantay-pantay at pagpapasya-sa-sarili. Ang ating sining at ang ating awitin ay nakita at nadinig sa buong daigdig.

6. Pagsusulong at pagpapalaganap sa Marxismo. Isinulong at ipinalaganap ng Rebolusyong Oktubre ang rebolusyonaryong syensya, Marxismo. Binuo ni Lenin ang kanyang teorya ng estado, ng dalawahang kapangyarihan, ng talibang partido, ng pagpapasya-sa-sarili ng mga bayan mula sa rebolusyonaryong karanasang Bolshevik. Ang mga kontribusyon ni Lenin ay naging susing bahagi ng Marxismo ngayon, ng Maoismo-Third Worldismo. Isang bansang bumabagtas sa 1/6 ng kabuuang kalupaan ng daigdig ay sa ngayo’y napalaya na, nagsilbing baseng erya upang maipalaganap ang ating syensya at rebolusyon sa buong daigdig.

Hindi perpekto ang Unyong Sobyet. Ang ating rebolusyon sa Unyong Sobyet ay nagapi ng kontra-rebolusyon. Lumitaw ang isang bagong uring kapitalista at binaligtad ang ating mga dakilang tagumpay; sa wakas ay nakonsolida nila ang kanilang kontra-rebolusyon noong 1950s. Hindi naman nawala ang lahat. Ang unang dambuhalang alon ng rebolusyon ay nagbigay inspirasyon sa ikalawa. Sa ilalim ng Maoistang pamumuno, higit pang naisulong ang rebolusyong Tsino. Dapat tayong matuto sa nakaraan at magpabuti, at nang magawa natin nang mas mahusay sa susunod na pagkakataon. Sa kabila ng mga lamat nito, ang karanasang Sobyet ay maraming maituturo sa atin ngayon.

Sa kasalukuyan, ang mamamayan ng daigdig ay napanghinaan ng loob. Wala silang makitang daan palabas sa kahibangan ng kapitalismo-imperyalismo: kahirapan, gutom, digmaan, di pagkakapantay-pantay, sobinismo, rasismo, pambansang pang-aapi, patriyarka, malaking sakunang pang-ekolohiya. Ang higit na nakararaming tao ay nagugutom sa Ikatlong Daigdig samantalang ang yaong mga nasa Unang Daigdig ay tumataba. Isang minorya ang nabubuhay sa kapinsalaan ng higit na nakararami. Sinasabi ng mga imperyalista na patay na ang komunismo. Ang kasaysayan ay nasa huling yugto nito. Sinasabi nilang imposible ang sosyalismo at komunismo. Sumagot tayo sa pamamagitan ng pagturo sa kasaysayan. Ang Unyong Sobyet ay isang nagluluningning na tanglaw, sa kabila ng mga lamat nito. Sinagisag nito ang pag-asa para sa mamamayan sa lahat ng dako. Pinatunayan ng pagkabuhay nito na posible ang isa pang daigdig. Posibleng makontrol ng mamamayan ang sarili nilang buhay. Hindi lamang pagsasamantala’t pang-aapi ang tanging paraan upang mabuhay. Ang mga komunista ay lagi nang nasa unahan ng mga pakikibaka upang gumawa ng mas mabuting paraan. Tayo’y mga patnubay liwanag na nagpapakita sa daan palabas sa kahibangan.

Maraming daan tungo sa sosyalismo?

(llco.org) (English) (Polski)

Mahal kong Maoista-Third Worldista,

Walang proletaryado sa Unang Daigdig. Tanging mga ulol lamang ang pumapantasya ng mga rebolusyon sa Unang Daigdig. Katatawanan ang mga First Worldista. Batid ko na. Ang hindi ako sigurado ay iyong Maoismong mukha ng Maoismo-Third Worldismo. Totoo bang maraming daan tungo sa sosyalismo? Ang daan ni Mao ay isa lamang sa marami.

Nakikipagkaisa,
Sonang Pula


Tugon ng BML:
Salamat sa pagsulat mo.

Nagsisimula ang Mga Piling Gawa ni Mao sa tanong na: Sino ang ating mga kaaway? Sino ang ating mga kaibigan? Tinawag ni Mao ang tanong ng mga kaibigan at kaaway bilang tanong ng pangunahing importansya. Ang punto ni Mao ay kung hindi mo kayang sagutin nang tama ang tanong ng mga kaibigan at kaaway, kung gayon, iyong iba pang katanungan ay hindi na mahalaga pa. Kung hindi mo kayang sagutin nang tama ang pagsusuri sa uri, hindi ka makakagawa ng rebolusyon sa anumang paraan. Dahil kinikilala mo ang Third Worldismong-mukha ng rebolusyonaryong syensya, dahil mayroon kang magandang kaalaman tungkol sa pandaigdigang uri, mas malapit ka sa pagiging syentipikong sosyalista kaysa sa iyong mga nagpapakilalang Maoista subalit nagtataguyod ng mga First Worldistang pananaw. Sa ibang salita, ang isang “Third Worldista” ay mas malapit sa katotohanan kaysa sa isang First Worldista ng anupamang kulay, kahit sa isang First Worldistang “Maoista.” Talaga naman, nilalamangan ng Maoismo-Third Worldismo ang lahat. Ang Maoismo-Third Worldismo ay ang ikaapat at pinakamataas na yugto ng rebolusyonaryong syensya.

Maraming daan tungo sa sosyalismo sa lagay na may haharaping iba’t-ibang hamon sa iba’t-ibang konteksto ang konstruksyong sosyalista. Halimbawa, sa Ikatlong Daigdig, ang mga pagkakaiba-iba sa tradisyunal na digmang bayan ang magiging pangunahing anyo kung saan ang proletaryado at ang mga kapanlig nito’y makapang-aagaw ng kapangyarihan. Gayunman, sa mga bansa sa Unang Daigdig kung saan ang mga populasyon ay kalakhang binubuo ng mga kaaway, ang behikulo ay magiging digmang bayan ng isang bagong tipo. Ang bagong anyo ng digmang bayang ito ay isa kung saan ang mga pwersang rebolusyonaryo ng Ikatlong Daigdig at mga kapanalig nito’y maglulunsad ng digma upang ipataw ang sosyalismo sa Unang Daigdig. Sa mga bansa sa Ikatlong Daigdig, ang konstruksyong sosyalista ay magkakaroon ng isang katangiang pangmasa na siyang magkukulang sa maaagang yugto ng konstruksyong sosyalista sa Unang Daigdig. Dahil walang baseng panlipunan para sa sosyalismo sa Unang Daigdig, ang Diktadura ng Proletaryado ay kakailanganing ipataw sa mga populasyon ng Unang Daigdig. Ang konstruksyong sosyalista sa Unang Daigdig ay magkakaroon ng isang mas komandistang aspeto. Ang kapangyarihan ng diktadura ay magiging mas mahigpit sa mga populasyon ng Unang Daigdig. Ang diktadura ng proletaryado sa Ikatlong Daigdig ay magiging mas participatory.

Ang daan tungo sa kapangyarihan at konstruksyong sosyalista ay mag-iiba-iba kahit pa mismo sa mga bansa sa Ikatlong Daigdig. Ang digmang bayan sa mga bansa na kalakha’y agraryo ay magiging ibang-iba sa digmang bayan sa mga bansa na kalakha’y urban. Ang Bagong Demokrasya at konstruksyong sosyalista ay mag-iiba-iba rin sa buong Ikatlong Daigdig. Ang reporma sa lupa sa isang bansa kung saan ang produksyong pang-agrikultura ay mala-pyudal ay magiging ibang-iba sa isang bansa kung saan ang pang-agrikultura ay organisado na sa paraang kapitalista o mala-kapitalista. Maski ang produksyong pang-agrikultura ng isang bansa ay mekanisado o hindi ay makabubuo rin ng mga bagay-bagay. Ang rebolusyon sa Mehiko ay magkakaroon ng sarili nitong mga hamon na natatangi lamang sa Mehiko; ang rebolusyon sa Pilipinas ay magkakaroon ng mga natatanging aspeto, atbp.

Isang pagkakamali ng dogmatismo na igiit nang mekanikal ang mga modelo ng isang rebolusyon sa ibang mga rebolusyon nang walang pagpapahalaga sa katangian ng bawat pakikipaglaban. Sa maaagang yugto ng rebolusyong Tsino, nagawa ang pagkakamaling ito sa loob ng Partido Komunista ng Tsina noong itinuring ng paksyong sinanay ng Moscow ang rebolusyong Tsino na para bang pag-uulit lang ng iyong sa Sobyet. Nauwi sa kapahamakan ang linyang ito. Kinailangan ang pamumuno ni Mao upang makabangon mula sa mga ganoong pagkakamali.

Kahit na ang bawat rebolusyon ay magkakaroon ng mukhang sa kanyang sarili lamang, paghahatian ng lahat ng rebolusyon ang ibang aspeto. Ang mukhang Marxismo-Leninismo-Maoismo ng Maoismo-Third Worldismo ay ipinapaliwanag ang mga tiyak na unibersal na aspeto ng rebolusyonaryong karanasan na napagdaanan nina Marx, Lenin, at Mao. Halimbawa, ang isa sa mga pinakamahalagang kontribusyon ng mga Maoistang Tsino sa rebolusyonaryong syensya ay ang kanilang pagkakaunawa sa proseso ng kontra-rebolusyon, ang paglitaw ng isang bagong burgesya sa loob ng Partido, ang pangangailangan ng tuloy-tuloy na rebolusyon. Ang lahat ng rebolusyon ay makakaranas ng panganib ng isang bagong burgesya kahit sa ilalim ng diktadura ng proletaryado. Ang bagong burgesyang ito ay lilitaw sa loob ng kapangyarihang pang-istraktura ng Partido at estado dahil sa transisyunal na kalikasan ng sosyalismo. Ang patuloy na problemang pang-istraktura ng sosyalismo, patuloy na di pagkakapantay-pantay, halimbawa, ay mga batayan upang ang isang bagong burgesya ay lumitaw at mang-agaw ng kapangyarihan mula sa proletaryado.

Ipinakita ng kasaysayan na tama ang mga Maoista. Maaaring magbago ang diktadura ng proletaryado sa kabaligtad nito sa sandaling panahon. Ipinaliwanag ng mga Maoista na nangyayari ito sa Unyong Sobyet noong 1950s at sa Tsina noong 1970s. Upang malabanan ang pagbangon ng bagong burgesya, kinakailangang tuloy-tuloy na patakbuhin ang rebolusyon pasulong tungo sa komunismo, upang patuloy na mabawasan ang mga di pagkakapantay-pantay, upang patuloy na maisulong ang kolektibong ekonomya, upang mabago nang lubusan ang kultura, upang patuloy na maipalaganap ang diktadura ng proletaryado sa lahat ng larangan. Ang pagkakaunawang ito’y pundamental na naiiba sa mga dating pananaw na itinuring ang mga labanan sa ilalim ng sosyalismo sa paraan ng police paradigm. Ang mga kaaway ng sosyalismo ay itinuring na iba, panlabas, sa sosyalismo sa sarili nito: mga impiltrador, taksil, o iyong mga naiwan mula sa lumang rehimen. Sa gayong pananaw, ang paggapi sa kontra-rebolusyon ay isang usapin ng pamumulis kasabay ng pagpapaunlad ng mga produktibong pwersa tungo sa higit pang mas mataas na antas bilang bahagi ng hindi mapipigilang martsa tungong komunismo. Hindi nauunawaan ng gayong pananaw na ang sosyalismo sa sarili nito’y lumilikha ng mga kaaway. Pinaniniwalaan ng gayong pananaw na, kung ang isang sosyalistang lipunan ay iniwang mag-isa, ihahain ng pag-unlad ng mga produktibong pwersa ang komunismo. Hindi nauunawaan ng gayong pananaw ang kahalagahan ng tunggalian ng uri hanggang komunismo. Isinulong ng kontribusyong Maoista ang proletaryong syensya sa teorya at sa praktika. Ang kontribusyong ito ng mga Maoistang Tsino ay isang kahalagahang unibersal at isang saligang bahagi ng rebolusyonaryong syensya.

Ang First Worldismo ay ang pangunahing anyo ng rebisyunismo sa kasalukuyang panahon. Kaya mahalagang maunawaan ang pandaigdigang pagsusuri sa uri, ang Third Worldistang mukha ng rebolusyonaryong syensya. Gayunpaman, mahalagang maunawaan ang bawat aspeto ng Maoismo-Third Worldismo. Dapat tayong lubusang magpaka-dalubhasa. Ang unang hakbang ay ang pagsusuri sa uri. Ang pandaigdigang pagsusuri sa uri ang maglalatag ng wastong batayan para sa lahat ng susunod, para sa matagumpay na pandaigdigang digmang bayan at konstruksyon ng bagong kapangyarihan.

Mahalaga pa ring bakahin ang pagsamba sa libro

(llco.org) (English)

Pinuna at kinutya ni Mao ang yaong mga may metapisikal, dogmatikong konsepto sa mga libro at kaalaman:

“Anumang nakasulat sa libro ay tama – gayon pa rin ang pag-iisip ng mga magsasakang Tsino na atrasado sa kultura. Kataka-taka pa, sa loob ng Partido Komunista mayroon ding mga taong laging nagsasabi tuwing may diskusyson, “Ipakita ninyo sa akin kung saan iyan nakasulat sa libro.””

Isang napakayamang tradisyon ang atin. Ang mga pinakamahalagang rebolusyonaryong gawa ay iyong kina Marx, Engels, Lenin, Stalin, Mao at ng mga Maoista. Sinumang taimtim na naninindigan bilang rebolusyonaryo ay dapat may kaalaman sa mga gawang ito. Dahil sa kayamanan ng panitikang ito, madaling mahulog sa pagsamba sa libro. May mga yaong umaasal na parang maski ang isang pahayag ay totoo o hindi ay depende kung ito ba’y matatagpuan sa mga rebolusyonaryong klasiko. Ang ganitong tipo ng pag-uugaling metapisikal tungo sa mga klasiko ay dapat bakahin. Maski ang isang palagay o teorya ay tama o hindi ay depende sa kung paano nito mahusay na mahulaan at maipaliwanag ang daigdig. Sa ibang salita, katotohanan, hindi tradisyon, ang huling tagapagpasya. Ito ang puntong dapat tayong kumuha mula sa Hinggil sa Praktika ni Mao. Ito ay isang mahalagang, pundamental na bahagi ng epistemolohiyang materyalista.

Dapat nating iwasang makipagtalo tungkol sa kasulatan. Hindi dapat tayong maglako ng sipi. Hindi dapat nating gawing anting-anting ang mga klasiko. Sa huli, hindi mahalaga kung sino ang makapaglalabas ng mas maraming sipi mula sa mga klasiko sa pagtaguyod ng kanilang katayuan. Iyong mga elemento ng mga klasiko na tumutulong sa atin upang hulaan at ipaliwanag ang daigdig ay dapat paunlarin at palaganapin, isama sa ating syensya. Kung nakakatulong, iyong mga sipi ay dapat tukuyin. Hindi dapat tayo matakot na itakwil ang mga klasiko kung saan sila mali. Ang Marxismo ay hindi isang relihiyon. Ang mga klasiko ay hindi dapat na ituring bilang Banal na Biblia. Tayo ay mga syentista, hindi mga monghe.

Umuunlad ang syensya. Gaya lamang ni Einstein na bumuo mula kay Newton, si Lenin ay bumuo mula sa mga gawa ni Marx. Si Mao ay bumuo mula sa mga gawa ni Lenin. Ang Maoismo-Third Worldismo ay bumubuo mula sa rebolusyonaryong kasaysayang ito. Ang ating gawa ay bumubuo mula sa tradisyong ito, pinagsasama at pinapaunlad ang iyong mga elementong naaangkop sa daigdig, at iniiwan ang iyong mga elementong hindi. Hindi dapat nating ibalot ang ating sarili sa orthodoxy gaya ng mga Hoxhaista o Trotskyista. Ang ating autoridad ay nakabatay sa katotohanan ng ating syensya, hindi maski magagawa ba nito o hindi na magbunga ng isang orthodoxy.

Ang Maoismo-Third Worldismo, Komunismong Patnubay Liwanag, ay ang ikaapat at pinakamataas na antas ng rebolusyonaryong syensya. Ang Marxismo ng ngayon ay pinapalitan ang Marxismo ng nakaraan. Ang kahalagahan ng pag-unlad ng Maoismo-Third Worldismo, ng Komunismong Patnubay Liwanag, ay hindi dapat maliitin. Ang bandilang ito ang siyang magiging ulo ng mga susunod na alon ng mga digmang bayan. Nasa atin ang kinabukasan. Ito ang bagay na pinakamahalaga higit sa lahat.

Ang aming Maoismo at iyong kanila

(monkeysmashesheaven.wordpress.com) (English)

“Naninindigan tayo sa masiglang tunggaliang pang-ideolohiya sapagkat ito ang sandatang tumitiyak sa pagkakaisa sa loob ng Partido at sa mga rebolusyonaryong organisasyon para sa kapakanan ng ating pakikipaglaban. Dapat gamitin ng bawat Komunista at rebolusyonaryo ang sandatang ito.

Ngunit tinatanggihan ng liberalismo ang tunggaliang pang-ideolohiya at pinaninindigan nito ang di makaprinsipyong kapayapaan, kung kaya ito’y nagbubunga ng pag-iisip na bulok at pilisteyo at nagiging dahilan ng pag-urong sa pulitika sa ilang yunit at tao sa loob ng Partido at mga rebolusyonaryong organisasyon.” Mao Zedong, Bakahin ang Liberalismo, Setyembre 7, 1937

Gumawa tayo ng isang mabilisang paghahambing sa aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo at sa “Maoismo” ni Prachanda. Madalas sinasabi ng mga kritiko na “hindi maka-Maoista” ang pamumuna sa mga “komunista” sa ibang bansa. Ang mga gayong pahayag ay sumasalamin sa maliit na kaalaman sa kasaysayan ng Maoismo. Matapos ang lahat, ang Maoismo, sa malaking bahagi, ay isinilang mula sa pagpuna ng Tsino sa mga teorya at kagawian ng mga partido “komunista” sa ibang bansa, iyon ay, ang Unyong Sobyet. Kaya, nakapagpatuloy ang mga Tsino ng mahabang kasaysayan ng mga rebolusyonaryo sa loob ng pandaigdigang kilusang komunista na kinailangang ihiwalay ang kanilang sarili sa mga rebisyunista. Pinuna nina Marx at Engels ang rebisyunismo. Ginawa rin ni Lenin. Ginawa rin ni Stalin. Ginawa rin ni Mao. Pinupuna namin ang mga rebisyunista batay sa mga unibersal na aspeto ng rebolusyonaryong syensya. Kaya, tignan natin nang mabilisan ang Maoismo-Third Worldismo laban sa kanilang Maoismo:

1. Ang aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo, ay hindi inaabandona ang digmang bayan. Iyong kanila, oo.

2. Ang aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo, ay naniniwalang “kung walang hukbong bayan, wala ni anuman ang mamamayan.” Iyong kanila ay hindi. Ayos lang sa kanilang Maoismo na isuko sa mga imperyalista ang mga armas ng bayan. Sa amin, hindi. Sinasabi ng aming Maoismo na ang digmang bayan ay kailangang itaguyod hanggang wakas. Iyong kanila ay hindi.

3. Ang aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo, ay hindi ipinagpapalit ang rebolusyonaryong, proletaryong, bagong kapangyarihan para sa repormistang, burges, kapangyarihang kumprador. Ang amin ay hindi ipinagpapalit ang pakikibaka ng mamamayan. Iyong kanila, oo.

4. Ang aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo, ay itinataguyod ang pandaigdigang digmang bayan ni Lin Biao kung saan ang pandaigdigang kanayunan ng mga aping bayan ay kukubkubin ang pandaigdigang kalunsuran ng mga mapang-aping bayan. Iyong kanila ay hindi. Sa halip na pataubin ang barko sa pamamagitan ng pandaigdigang digmang bayan, hangad nilang makapasok sa imperyalistang globalisasyon, sa mga imperyalistang plano ng pag-unlad. Binibigyang katwiran nila ito sa paraan ng paggigiit sa Teorya ng mga Produktibong Pwersa na karaniwan kay Trotsky, Liu Shaoqi, at Deng Xiaoping. Itinatakwil namin ang Teorya ng mga Produktibong Pwersa.

5. Ang aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo, ay itinataguyod ang pandaigdigang nagkakaisang prente laban sa imperyalismo. Iyong kanila ay hindi. Ito ang dahilan kung bakit ang kanilang RIM ay naglalaman sa loob nito ng mga organisasyong sumali sa mga alyansang de facto kasama ang mga imperyalista laban sa Iran. Ito rin ang dahilan kung bakit ang kanilang mga organisasyon ay di naunawaan ang popular na karakter ng pag-aalsang Islamiko laban sa imperyalismo sa buong daigdig.

6. Ang aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo, ay itinataguyod ang Rebolusyong Pangkultura bilang daan upang maipagpatuloy ang rebolusyon, upang malabanan ang kontra-rebolusyon. Iyong kanila ay hindi. Sa lugar nito, ipinagpalit ng kanilang Maoismo ang liberal, burges, demokrasyang multi-partido bilang isang sagot sa kontra-rebolusyon. Sa nilalaman, ang Maoismo nila ay hindi naiiba sa rebisyunistang sosyal demokrasya. Ang amin ay itinataguyod ang tuloy-tuloy na rebolusyon ni Mao. Sa nilalaman, Iyong kanila ay hindi.

7. Ang aming Maoismo, Maoismo-Third Worldismo, ay hindi ipinagkakanulo ang proletaryado at ang mga nakararaming uri sa mga uring imperyalista ng Unang Daigdig. Iyong kanila, oo. Sa paraan ng panlilinlang sa mamamayan ng Ikatlong Daigdig tungkol sa tunay, na katangiang kaaway ng Unang Daigdig bilang kabuuan, inihahain ng mga rebisyunista ang mga kilusan sa Ikatlong Daigdig upang malansag ng mga imperyalista. Ang Unang Daigdig bilang kabuuan ay isang kaaway ng Ikatlong Daigdig bilang kabuuan. Sila, sa pag-abandona sa pandaigdigang pagsusuri sa uri, ay magiging mga alipores ng Unang Daigdig sa bandang huli.

Ang aming Maoismo o iyong kanila? Para sa mga rebolusyonaryo, malinaw ang sagot.

Ilantad ang pasistang rehimeng U$-Aquino!