Ang mataas na gastusin sa pamumuhay sa Ikatlong Daigdig

Ang mataas na gastusin sa pamumuhay sa Ikatlong Daigdig

ni

Serve the People ng irtr.info

(source:http://irtr.info/forums/vtopic515-0.html)

Ang sumusunod na teksto na bahagyang inayos ay inihayag sa irtr.info ni Serve the People noong Disyembre 2, 2005:

O siya, tignan natin ang mataas na gastusin sa pamumuhay sa Ghana. Heto ang listahan ng mga presyo (luma na ng isang buwan o dalawa) sa cedis: http://www.ghanaweb.com/GhanaHomePage/economy/market.prices.php Ang ilan sa mga presyong ito ay mahirap gamitin dahil ito ay ginagamit sa malabong yunit tulad ng “bayong” o “malaking bayong,” at kulang ng maraming presyo. At saka, ang ilan sa mga kalakal ay mga bagay-bagay sa Ghana na hindi ko kailanman narinig. Gayon pa man, meron tayong mapapakinabangang impormasyon. Kinonvert ko sila sa U$ dollars gamit ang kasalukuyang halaga ng palitan na 1000 cedis = $0.11.

Una sa lahat, ang pinakamababang pasahod ay 13,500 cedis kada araw. Iyan ay US$1.48. Sa kada oras, iyan ay $0.19 sa isang oras para sa isang 8-hour day. Ikumpara ito sa pinakamababa na $5.15 sa isang oras (mas malaki pa sa ilang lungsod at estado) sa loob ng U$.

Ang isang buhay na manok (broiler) ay naghahalaga ng 60,000 cedis ($6.58). Mas mura ito sa U$, kung saan ang isang pinrosesong manok ay naghahalaga ng mababa pa sa $5 (at kahit ang isang litsong manok ay hindi aabot sa presyong $6.58). Ang manggagawang tumatanggap ng pinakamababang sahod sa U$ ay mabibili ang manok na iyan ng hindi aabot sa isang oras. Sa Ghana, ang isa ay kailangang magtrabaho ng 4 na araw at kalahati para mabili lamang ito.

Ang isang bote ng beer (“Club”), 1 litro, ay naghahalaga ng 8,000 cedis ($0.88). Ang isang maikukumpara na produkto ay 3 beses na higit pa sa loob ng U$. Pero ikinukumpara natin ang kalahating oras sa lima.

Nabanggit mo ang tinapay. Ang pinakahuling presyo na ibinigay sa site na iyon ay 6,000-10,000 cedis noong 2003, kung kailan ang halaga ng palitan ay nasa 8,500 cedis kada dolyar ng U$. Ipalagay na ang isang buong piraso ng tinapay ay magkapareho sa presyo, $1 (9,100 cedis sa kasalukuyang palitan), ngayon. Sa loob ng U$, ito ay dalawang beses na higit pa para sa isang tinapay na maganda ang kalidad. Ang manggagawang U$ ay kumikita ng 2.6 loaves sa isang oras. Sa Ghana, mga 2/3 ng loaf sa isang araw.

Sinasabi ng artikulong ito na ang isang disenteng tanghalian sa isang “chop bar” ay naghahalaga ng 30,000 cedis ($3.30), kung saan ay dalawang beses na higit pa sa pinakamababang pasahod sa buong araw. Sinasabi nito na hindi makakayanan ng sinuman ang mangupahan ng isang kuwarto (hindi isang apartment, isang kuwarto) at kumain sa ganung kababang sahod. Ang may akda ay tumatawag para sa pagtataas ng pinakamababang pasahod hanggang sa 25,000 cedis kada araw, kung saan ay hindi pa rin magkakasya para sa pananghalian sa isang chop bar. Ang isang manggagawang U$ ay makakakain ng masarap na hapunan sa isang magargong restawrant para sa kanyang sahod sa isang araw na $41.20.

Nagrerefer ang artikulong ito sa presyo ng gasolina at sa pinakamababang pasahod sa Ghana at sa U$: http://www.ghanaweb.com/GhanaHomePage/features/artikel.php?ID=79434 Ang isang galon ng gas ay naghahalaga ng 30,000 cedis ($3.36). Sa loob ng U$ ito ay $2.25 (20,250 cedi), pero gagawin ko na iyang $2.70 (24,300 cedis) dahil ang Ghana ay gumagamit ng imperial gallons, na mas malaki ng 20% kaysa sa U$ gallons. Ang isang manggagawang U$ ay mabibili ang galon ng gas na iyan sa kalahating oras. Ang isang manggagawang Ghanaian ay kailangang magtrabaho ng higit sa 2 araw para mabili ito.

Heto ang isang publikasyong KKKristyano mula sa Kanluran na pinag-uusapan ang kondisyon ng pamumuhay sa Ghana at ang gastusin sa pamumuhay: http://gnmagazine.org/issues/gn36/livemonth.htm
Nagsasabi ito na ang renta ay nasa presyong $7/buwan. Mukhang mumurahin? Ito’y para sa isang kuwarto sa lumang gusali na giba-giba. Ang kusina at ang banyo ay komunal. Madalas kahit ang kuwarto mismo ay pinagsasamahan. Ang gayong pabahay ay malabong matagpuan sa loob ng U$ (at pusta ko ang kalagayan ng gusaling iyan sa Ghana ay sapat para ito ay kondenahin sa U$), pero ikumpara natin ang pabahay bilang porsiyento ng sahod. Iyan ang natatamo ng isang Ghanian na kumikita ng karaniwan para sa 30% ng kanyang sahod. Ang isang manggagawang U$ na gumagastos ng 30% ng pinakamababang pasahod sa upa ay merong $265, na sapat para umupa ng isang disenteng apartment na may mga kasambahay sa maraming lugar. At saka, ang pagbabayad lamang ng matrikula (kahit sa pampublikong paaralan) para sa isang bata ay naghahalaga ng $6, o 25% ng pangkaraniwang kinikita ng isang Ghanaian. Ang matrikula sa pampublikong paaralan ay libre sa U$.

Kaya ko pang ipagpatuloy. Gumugol na ako ng maraming oras para rito. Pero hindi mo ba nakikita na ang gastusin sa pamumuhay sa Ghana ay hindi mababa kaysa sa U$? Siguro may ilang bagay na mas mura sa Ghana. Pero ang panahon na kailangang gugulin para kitain iyon ay mas matagal. At hindi pa natin napag-uusapan ang gastusin sa mga bagay na madaling nabibili ng mga tao sa U$. Nabanggit ng site ang 10,000,000 cedis ($1100) para sa isang Samsung air conditioner. Hindi ko alam kung anong klase ng air conditioner ang ibig sabihin nila, pero ipagpalagay na ito’y isang maliit na window unit, ang tipong naghahalaga ng $200 sa loob ng U$. Ang presyong Ghanaian ay mas mahal kaysa sa presyong U$. Sa kahit anong sitwasyon, ipusta mo na hindi ibinibenta ng Koryanong manufacturer ang mga air conditioner na iyon sa Ghana ng mas mura kaysa sa umiiral na antas.

“Salamat po, Tita Cory”

Tigilan na ang ilusyon! matagal nang napanis ang “demokrasyang” inilalako ng mga buwitreng nakasuot ng damit pang-madre. Walang naibalik kundi ang burges na demokrasya, kung saan pinaghatian ng ilang reaksyunaryo na paksyong anti-Marcos ang poder estado.

At sa ngayon, mahigit dalawang dekada na ang nakalipas mula noong lumarga ang mga magsasaka at organisasyong masa upang iparating sa bagong gubyerno ang kanilang mga hinaing.. pero anong sagot ng bagong gubyernong ito? at si Cory na patron ng mga pugot-ulong vigilante? siyempre, aba’y pinaulanan nila ng bala ang mga magsasaka.

Proletaryong katarungan ang aming sigaw para sa lahat ng mga biktima ng panunupil at terorismo ng reaksyunaryong gubyerno!

Maligayang bagong taon sa lahat ng mga Maoista-Third Worldista at sa ating mga kapanalig!

Maligayang bagong taon sa lahat ng mga Maoista-Third Worldista at sa ating mga kapanalig!

(monkeysmashesheaven.wordpress.com)

Malaki ang natamo ng ating kilusan sa nakaraang taon. Ang mga Maoista-Third Worldistang yunit na nakahanay sa Monkey Smashes Heaven (MSH) ay dumami sa Hilagang Amerika at sa iba pang panig ng daigdig. Ang Revolutionary Anti-Imperialist Movement (RAIM) ay napalawak sa mas marami pang lungsod. Ngayon, meron na tayong mga anti-imperyalistang aktibista na kumikilos sa ilalim ng ating bandera sa mangilan-ngilang lungsod sa loob ng Estados Unidos. Ang kakatwa pa ay maging sa tamang pagsusuri natin sa kakulangan ng rebolusyonaryong potensyal sa loob ng Unang Daigdig, nakakayanan pa nating lumikha ng mas maraming kongkretong gawain kaysa sa maraming First Worldistang organisasyon na yaong mga walang humpay na nagngangawa tungkol sa “linyang pangmasa” ngunit wala namang maipakita para rito. Ang ating matapat na paraan ay dinadaig ang kanilang mapanlinlang na paraan kahit sa mismong balwarte nilang Unang Daigdig. Bahagi ng tagumpay na ito ay pwedeng maiugnay sa katotohanan na ang ating kilusan ay isang kilusan ng mga matatalinong lider. Ang ating kilusan ay hinding-hindi isang wacko cult o pyramid scheme na nagpoposturang rebolusyonaryong organisasyon.

Ang ating impluwensya sa Ikatlong Daigdig ay kamangha-manghang lumakas rin. Ang kilusan natin ay sumasailalim sa pagbabago upang maging isang pambansa at pandaigdigang kilusan. Ang First Worldistang rebisyunismo ay nakalikha ng sitwasyon kung saan ang “komunismo” ay natatanaw na isang katatawanan. Pinahina ng First Worldismo ang abilidad ng proletaryado upang pangunahan ang anti-imperyalistang kilusan. Kinakailangan nating siguraduhin na ang ating boses ay marinig sa pandaigdigang entablado upang mabali ang likod ng rebisyunismo. Ang mga malamyang araw ng reaksyunaryong RIM ay tapos na. Kailangan nating subukan na sagpangin ang pagkakataong ito. Walang uupo sa bangko. Tayo’y walang dadalhin na anumang pagsasampay-bakod at oportunismo na naglalarawan sa rebisyunista, mga pekeng Maoista.

Nakalathala na tayo ng 455 na artikulo, halos bawat isa ay isang orihinal na gawa ng mga manunulat natin. Ang mga Maoista-Third Worldistang yunit ay nagpasyang huwag tularan ang ihemplo ng yaong may mga blog na karamiha’y naglalaman ng mga republished materials. Ang kilusang Maoista-Third Worldista ang siyang may talas ng isip na kayang magpatuloy gumawa ng mga orihinal na likha na mataas ang kalidad. Hindi mo makikitang namimingwit tayo para sa pampapuno sa Counterpunch o Monthly Review, isang halimbawa.

Mahalaga ang ating natamo sa larangan ng ideolohiya at ahitasyon. Napalawak natin ang ating ekonomyang pampulitika, ang ating pandaigdigang pagsusuri sa uri, na may ilang mahahalagang artikulo. Napalawak natin ang pagkakaunawa sa kapitalistang panunumbalik sa Tsina na may panandang batong gawaing pangkasaysayan. Naipagpatuloy natin ang ating mahabang tradisyon ng pagsusuri sa pelikula, panitikan, sining, at kultura. Naipagpatuloy natin ang pagsusuri sa mga kasalukuyang pangyayari. At, naipagpatuloy ng ating mga artista ang paggawa ng mga nakakamanghang bidyu at iba pang sining. Ang ating mga gawain ay hindi pa nadadaig.

Ang mga hinahangad natin para sa sunod na taon ay mataas. Mga ilang punto na dapat pag-isipan habang papasok tayo sa 2010:

1. Ang ating kilusan ay sasailalim sa pagbabago sa loob ng susunod na taon. Ang ating kilusan ay muling oorganisahin para maging mas coherent ang porma. Ang mga Maoista-Third Worldista ay dapat tumutok sa pagbubuo ng kanilang mga organisasyon bilang paghahanda para rito. Ang yaong mga kumikilos sa pagbubuo ng mga yunit ay kailangang itaas ang antas ng kanilang gawain. Ang mga yaong gustong maging bahagi ng prosesong ito ay kailangang kontakin ang MSH.

2. Tayo ay kikilos para sa muling pagsasaayos ng lahat na online na gawaing Maoista-Third Worldista. Bilang bahagi nito, hindi natin kailangan ng anumang mga bagong Maoista-Third Worldistang blog maliban kung ang mga blog na yaon ay may tiyak na layunin. Isang halimbawa, hindi kami tututol sa isang Maoista-Third Worldistang blog na pakay ang masang Indyano. At saka, ang RAIM o ang ibang mga niche blog ay OK dahil sila ay may tiyak na layunin. Sa kalahatan, ang yaong mga gustong lumarga sa gawaing pang-ideolohiya at pang-organisasyong kadre ay dapat makipagtulungan sa MSH sa ngayon. Magpadala ng sulat sa MSH tungkol sa pagkakaanib.

3. Sa puntong ito, ang mga yaong nagsisikap na organisahin ang RAIM o iba pang halintulad na grupo ay dapat makipag-ugnayan sa liderato ng RAIM-Denver. Kahit na mahalagang pabilisin ang takbo ng ating gawain, hindi natin pwede isakripisyo ang linya. Kanang oportunismo, ang pagpapahina sa linyang Third Worldista, ay ang pinaka-importanteng panganib sa mga bagong grupo ng RAIM.

4. Ang lahat ng Maoista-Third Worldista ay kailangang magpakahusay upang mapalalim ang kanilang kaalaman sa mga saligan ng Maoismo-Third Worldismo. Ang mga tao ay kailangang pag-aralan ang mga kontribusyon nina Marx, Lenin, Stalin, at Mao. Ang lahat ay kailangang muling pag-aralan ang ating ekonomyang pampulitika at ang ating kasaysayan ng Unyong Sobyet at Tsina. Ang ideolohiya ay isang sandata, kailangang panatilihing matalas ang sa atin.

5. Kailangan tayong marinig sa buong daigdig. Kailangan natin ng mga pagsasalin. Kung ikaw ay bihasa sa mga lengguwahe bukod sa Ingles, kailangan mong magkusa at tumulong upang tayo ay mapakinggan. Ito ay ilan lamang sa mga mahahalagang gawain na dapat gawin.

6. Kailangan natin ng mas maraming tao na umaambag. Kailangan natin ng mas maraming tao na bihasa sa pagsusulat. Kailangan natin ng mas maraming perang kontribusyon upang mapondohan ang paglalathala at iba pang mga proyekto sa loob ng susunod na taon.

May bitbit tayong mabigat na pasanin. Ang tungkulin na muling buhayin ang kilusang komunista ay nakaatang sa ating mga balikat. Ang yaong mga pumapaloob sa “New Communist Movement”, ang mga yaong kinalakal ang “Maoismo”, ay matagal nang nililigaw ang mamamayan. Habang ang kanilang relikya ng kilusan ay nawawala sa eksena, magkakaroon tayo ng maraming pagkakataon upang mapakinggan. Kailangan nating itaas ang antas ng ating mga gawain sa pangkalahatan upang matugunan ang hamon na ito. Ang mga bagong lider ay kailangang kumilos at mamuno. Ito ay isang kapanapanabik na taon!

Sina Stalin, Mao, at Lin Biao ay isinilang sa Disyembre

Sina Stalin, Mao, at Lin Biao ay isinilang sa Disyembre

(monkeysmashesheaven.wordpress.com)

Tatlong dakilang rebolusyonaryo ay isinilang sa Disyembre.

Si Stalin ay isinilang noong ika-21 ng Disyembre, taong 1879. Si Stalin ay naaalala dahil sa kanyang dakilang pamumuno sa Unyong Sobyet sa kabuuan ng konstruksyong sosyalista. Siya rin ay naaalala dahil sa paggawa ng mahihirap na desisyon na humantong sa pagkatalo ng mga Nazis. Kung hindi dahil sa pamumuno ni Stalin, nakarating siguro ang mga tangke ng Nazi sa Dagat Pasipiko.

Ang mamamayang inaapi at inaalipin ay tumatanaw ngayon sa Unyong Sobyet sa kanyang mga araw ng kaluwalhatian bilang isang modelo ng pang-ekonomyang pag-unlad at modernisasyon, na hindi umaasa, na ginawa ng mga imperyalistang Kanluranin, sa pandarambong at pagsasamantala ng ibang bansa. Sa pagbungad ng rebolusyong Sobyet, ang kanilang bansa ay isa sa mga pinaka-atrasado sa Yuropa. Sa pamumuno ni Lenin, ngunit lalo na ni Stalin, na sa katapusan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang Unyong Sobyet ay nagawang hamunin ang mga imperyalistang Kanluranin sa pandaigdigang antas.

Si Mao ay isinilang noong ika-26 ng Disyembre, 1893. Inilarawan ni Mao ang kaapihan ng mamamayang Tsino sa sumusunod:

“Ngayon, dalawang malaking bundok ang nakadagan na tila isang dambuhalang pabigat sa mamamayang Tsino. Ang isa ay imperyalismo, ikalawa ay pyudalismo. Ang Partido Komunista ng Tsina ay matagal nang nakapagpasya na bungkalin sila. Kailangan nating magsumikap at magtrabaho ng walang humpay, at tayo rin, ay makakahawak sa puso ng Diyos. Ang ating Diyos ay walang iba kung hindi ang masa ng mamamayang Tsino. Kung sila ay tatayo at magbubungkal kasama natin, bakit hindi maaalis ang dalawang bundok na ito?”

Sa ilalim ng pamumuno ni Mao kung saan ang sangkapat ng populasyon ng daigdig ay tumindig, itinapon ang mga kadena ng imperyalismo, pyudalismo, at komprador kapitalismo, at nagsumikap magtayo ng isang daigdig na walang pang-aapi. Sangkapat ng mga kababaihan ng daigdig ay napalaya mula sa ilang pinakamasahol na porma ng patriyarkal na pang-aapi. Sangkapat ng sangkatauhan ay nagsumikap na sukdulang baguhin ang daigdig, upang wakasan ang pang-aapi, upang magpanimula sa landas patungo sa komunismo. Si Mao ang siyang nagsimula sa Rebolusyong Pangkultura upang maipagpatuloy ang pasulong na agos ng rebolusyon. Kahit may mga pagkakamali si Mao, kinikilala namin si Mao Zedong, sa maraming kadahilanan, bilang pinakadakilang rebolusyonaryong pinuno sa lahat ng panahon.

Si Lin Biao ay isinilang noong ika-5 ng Disyembre, 1907. Kilala si Lin Biao bilang pinakadakila sa lahat ng mga rebolusyonaryong mariskal ng Tsina. Si Lin Biao ay isang pangunahing lider militar at lider pampulitika.

Si Lin Biao ay isang matibay na tagapagtaguyod ng egalitaryanismo sa lahat ng larangan ng buhay. Sa ilalim ng pamumuno ni Lin Biao inalis ng Hukbong Mapagpalaya ng Bayan ng Tsina ang panlabas na tanda ng ranggo. Ang egalitaryanismo ng Hukbong Mapagpalaya ng Bayan ay naging isang modelo para sa kalahatan ng lipunan noong panahon ng Rebolusyong Pangkultura. Si Lin Biao at Chen Boda, bago sila nalalag, ay malalaking tagapagtaguyod ng pagpapabilis ng kolektibisasyon ng ekonomya noong panahon ng Rebolusyong Pangkultura. Si Lin Biao ang siyang unang naglathala ng Mga Kasabihan mula kay Tagapangulong Mao (“ang maliit na pulang libro”), upang ilagay ang Maoismo sa kaanyuan na mas madaling unawain para sa masang Tsino. Ito ay unang nailathala para sa Hukbong Mapagpalaya ng Bayan, sa kalaunan ito ay pinakinabangan ng kalahatan ng lipunang Tsino para sa paglikha ng rebolusyon. Marami sa mga reporma ni Lin Biao sa Hukbong Mapagpalaya ng Bayan na nagsimula noong 1959 ay pinagtibay ng mga Rebolusyonaryong Kultural at ginamit sa kalahatan ng lipunan. Halimbawa, si Lin Biao ang naunang gumamit ng islogang “Ilagay sa kumand ang pulitika!”, Isang islogan na sa kalaunan ay pinagtibay ng Rebolusyong Pangkultura.

Si Lin Biao ang unang nagdeklara na ang mga kontribusyon ni Mao ay bumubuo ng isang bago, mas mataas na yugto ng Marxismo. Si Lin Biao, kasama si Chen Boda, ay ginawa ang lahat para itaguyod ang Maoismo bilang isang sistema at para itatag ang Maoismo bilang Maoismo.

Siguro ang pinakamalaking kontribusyon ni Lin Biao ay ang kanyang paglalarawan ng pandaigdigang rebolusyon bilang isang pandaigdigang digmang bayan kung saan ang mga inaapi at pinagsasamantalahang mamamayan ng pandaigdigang kanayunan ay nakatutok laban sa mga mapang-api at mapagsamantalang populasyon ng pandaigdigang kalunsuran. Ang pananaw ni Lin Biao ay tama sa pagpapahiwatig na ang mga mamamayan ng Unang Daigdig ay hindi mga kaibigan ng pandaigdigang rebolusyon. Mula sa isang Marxistang pananaw, ang mga mamamayan ng Unang Daigdig ay dapat nang tanggalin sa kabuuang listahan. Kaya ipinapahiwatig ng mga gawain ni Lin Biao ang pandaigdigang pagsusuri sa uri at iba pang mga breyktru ng Maoismo-Third Worldismo.

Tandaan natin ang mga ambag nila at ng lahat ng mga dakilang rebolusyonaryo sa buwan na ito.

naaalala dahil

Buwan at Baril

Ang kaapihan ay hindi dapat iniluluha. Kailan ma’y huwag limutin ang tunggalian ng uri, ang sandata ay hawakan nang mahigpit!

Mabuhay ang ika-92 anibersaryo ng Rebolusyong Oktubre!

Sa Liyab ng Libong Sulo

Part 2, 3, 4, 5, 6

Sa Liyab ng Libong Sulo

(amihanmalaya.wordpress.com)

Ang “Sa Liyab ng Libong Sulo” ay isang bidyu-dokumentaryo na gawa noong 1996 at hango sa librong, “Lipunan at Rebolusyong Pilipino,” ni Amado Guerrero. Inilalarawan nito ang kasaysayan ng pakikibaka ng sambayanang Pilipino magmula noong kapanahunan ng kolonyalismong Espanyol hanggang sa panahon ng imperyalismo sa pagbungad ng bagong milenyo. Tampok rito ang proletaryong pananaw sa kasaysayan, kaya nga naman binansagan itong “subersibo” at ipinagbawal pa ng reaksyunaryong gubyerno. Sa rami ng reklamo ng mga reaksyunaryo sa pelikulang ito, ni isa sa kanila ay hindi pinagusapan ang nilalaman ng pelikula ukol sa tunggalian ng uri, na batay lamang sa katotohanang nagaganap sa lipunan. Alam na alam ng mga reaksyunaryo ang batas ng tunggalian ng uri, ngunit hindi nila ito inaamin sa publiko.

Reklamo ng isa: “Ang hanap ng lahat ay kapayapaan, kaayusan, katahimikan – mga bagay na hindi maibibigay ng pagyakap sa isang ideolohiya na di tanggap ng nakararami, na ikinokondena ng Simbahan, na di tinatangkilik ng pamahalaan.” … “Pakiramdam ko kasi’y isang pagbebrainwash… isang pagtatangka na isubo sa aking utak ang isang mapait na lason.”

Sa halip na punahin niya ang makasaysayang naratibo ng pelikula gamit ang wastong pagaargumento, nauwi siya sa paggamit ng estilong “ad homimem” at “argument from authority”. Hindi basta sinabi ng simbahan, o gubyerno ay totoo, binase lamang ng nag-iingit na kritiko ang kanyang makitid na pananaw mula sa anti-komunistang retorika ng mga reaksyunaryo. Bukambibig niya ang salita ng mga ahenteng pang-psywar ng berdugong militar, taglay rin niya ang kababuyang lohika ng mga naghaharing uring panginoong maylupa at burgesyang kumprador. At hindi kagulat-gulat ang kanyang naging reaksyon, ang mga kaaway ay natural na kinikilabutan kapag naririnig ang mga salitang rebolusyong proletaryo, sosyalismo, komunismo: ang mga salitang ito’y nangangahulagan lamang kasi ng kanilang katapusan. Masdan na iniiwasan niya ang anumang makabuluhang pagtalakay sa mga makasaysayang kaganapang naibanggit sa dokumentaryo, alam rin nila kasi na ang kasaysayan ay hindi panig sa kanila kaya pilit nilang palabuin ito para sa sariling pakinabang.

Ito ay sumasalamin sa mga realidad ng lipunan, ang mga krimen na kinasasangkutan ng mga naghaharing uri ay hindi nabibigyan ng pansin, bagkus ay sadyang kinakalimutan. Nagagawa ng mga reaksyunaryo na baguhin ang kasaysayan gamit ang pang-estadong kapangyarihan, at palabasin na sila pa ay mapagmalasakit. Mula sa mga librong ginagamit ng mga estudyante hanggang sa anong mapanood at marinig sa telebisyon ay kontrolado ng estado. Para magbanggit ng ilan, meron pa bang balita tungkol sa masaker sa Hacienda Luisita? Naaalala pa ba ng mga tao ang Mendiola Massacre noong 1987? Kahit ang mga lider ng mga ligal at mapayapang pagkilos para sa reporma sa lupa ay pinapatay, isang halimbawa ay yung kaso ng mga magsasaka sa Sumilao. Ang kamay ng mga naghaharing uri ay basang-basa sa dugo ng mamamayan subalit lagi na lang nagbubulag-bulagan at tikom ang bibig ng midya, maging ang simbahan.

Sa saradong mundo ng mga reaksyunaryo, wala naman talagang nangyaring mga henosidyo sa Pilipinas noong pisikal na sinakop tayo ng mga dayuhan, masamang panaginip lang yung mga tributo na ipinataw sa sambayanan ng mga parasitikong Prayle, kolonyal na estado bilang kabuuan, imahinasyon lang yung madugong polisiyang “kill all above ten” ng U$ military noong ipinasa tayo ng mga espanyol sa kano, at kathang-isip lang ang Bataan death march. Nililikha ng mga reaksyunaryo ang mga ganitong kabulastugan sapagkat gusto nilang kalimutan ng masa ang kasaysayan, sa ganitong paraan nais ng mga reaksyunaro na mapanatiling bulag at bingi ang kamalayan ng masa sa sanhi ng kanilang kaapihan. Gusto nilang kalimutan ng masa ang kasaysayan, ang tunggalian ng uri, at palitan ng ipinalalandakang nilang teorya ng mga produktibong pwersa. Habang atubili ang naghaharing uri sa pagpapahirap sa bayan, habang inilalako nila ang bayan sa presyong pinakamura para sa mga imperyalista, gusto nilang sabihin sa masang naghihikahos na tularan ang imperyalistang Unang Daigdig at kilalanin sila bilang tagapagligtas ng sambayanang Pilipino at ng buong sangkatauhan. Gusto nilang alisan ng pag-asa at panghinaan ng loob ang masang inaapi at pinagsasamantala. Layon ng mga reaksyunaryo na pasamain ang sosyalismo at pangatwiranan ang walang katarungan na kaayusang panlipunan na kanilang pinakikinabangan, upang ipamukha sa anakpawis na habang buhay silang magiging alipin.

Walang tunay na “kapayapaan, kaayusan, katahimikan” sa ganitong klase ng lipunan. Ang “kapayapaan, kaayusan, katahimikan” para sa mga naghaharing uri ay sukat lang ng ayos ng pagtakbo ng kanilang mga negosyo at karera. Maingay nilang inirereklamo ang karahasan ng rebolusyonaryong armadong pakikibaka, pero mula’t sapul ay marahas naman talaga ang tunggalian ng uri. Dagdag pa rito, hindi nila magawang aminin ang pang araw-araw na karahasan na dinudulot ng pangangalaga sa naghaharing sistema, ang karahasang dinudulot ng kapitalismo-imperyalismo bilang kabuuan sa mga aping mamamayan ng Ikatlong Daigdig, na oras-oras na pinapatay at ginugutom.

Lagi na lang ipinapahiwatig ng mga reaksyunaryo na kasalanan ng mga mahihirap kung bakit sila mahirap, ang mga mahihirap daw ay dapat lang manatiling mahirap at ang mayayaman ay marapat lang magpakayaman. Dahilan naman ng mga relihiyosong orden, ito raw ay sadyang “likas” at kapasyahan ng “diyos”. Ayon naman sa mga sobonistang petiburges, kaya raw mahirap ang masa ay dahil sila ay tamad at bobo, kaya naman mayaman ang mayaman ay dahil sila ay masipag at matalino – ganito ang takbo ng mga kaisipang reaksyunaryo, hindi nila mabigyang sagot ang problema na sila rin ang lumikha tapos ibabaling nila ang sisi sa proletaryado. Hindi isinisikreto ng kasaysayan na ang simbahan at ang midya ay kinakasangkapan lamang ng mga naghaharing uri para sa kanilang iba’t-ibang agenda. Sabi narin ng obskurantistang simbahan magmula pa nuon upang pangatwiranan at gawing panghabangbuhay ang kanilang mapaniil na paghahari sa masa, mamamatay raw muna ang mga mahihirap bago nila makamit ang kasaganahan…duon sa “paraiso”.

Hindi tulad ng mga metapisikong reaksyunaryo, tayong mga rebolusyonaryo ay armado ng syensya, alam natin na ang takbo ng kasaysayan at ang kinabukasan ng sangkatauhan ay hindi umiikot sa mga antedelubyang kasulatin ng bibliya, sapagkat tao ang siyang may hawak ng kanyang kapalaran. Ating balik-aralan ang kasaysayan, makikita natin na ang masa ang siyang mapagpasya. Sa paraan ng kolektibong pagkilos ay magagawa ng mga inaapi at inaalipin na baguhin ang takbo ng kasaysayan, ang mga taong api mismo ang siyang lilikha ng makatotohanang paraiso dito sa lupa, aabutin natin ang isang lipunang walang pang-aapi’t pagsasamantala.

Kamatayan sa kapitalismo-imperyalismo!

Mabuhay ang Tagumpay ng Digmang Bayan!