Ang kaapihan ay hindi dapat iniluluha. Kailan ma’y huwag limutin ang tunggalian ng uri, ang sandata ay hawakan nang mahigpit.
Mabuhay ang ika-92 anibersaryo ng Rebolusyong Oktubre!
Sa Liyab ng Libong Sulo
Sa Liyab ng Libong Sulo
(amihanmalaya.wordpress.com)
Ang “Sa Liyab ng Libong Sulo” ay isang bidyu-dokumentaryo na gawa nuong 1996 at hango sa librong, “Lipunan at Rebolusyong Pilipino,” ni Amado Guerrero. Inilalarawan nito ang kasaysayan ng pakikibaka ng sambayanang Pilipino magmula nuong kapanahunan ng kolonyalismong Espanyol hanggang sa panahon ng imperyalismo sa pagbungad ng bagong milenyo. Tampok rito ang proletaryong pananaw sa kasaysayan, kaya nga naman binansagan itong “subersibo” at ipinagbawal pa ng reaksyunaryong gubyerno. Sa rami ng reklamo ng mga reaksyunaryo sa pelikulang ito, ni isa sa kanila ay hindi pinagusapan ang nilalaman ng pelikula ukol sa tunggalian ng uri, na batay lamang sa katotohanang nagaganap sa lipunan. Alam na alam ng mga reaksyunaryo ang batas ng tunggalian ng uri, ngunit hindi nila ito inaamin sa publiko.
Reklamo ng isa: “Ang hanap ng lahat ay kapayapaan, kaayusan, katahimikan – mga bagay na hindi maibibigay ng pagyakap sa isang ideolohiya na di tanggap ng nakararami, na ikinokondena ng Simbahan, na di tinatangkilik ng pamahalaan.” … “Pakiramdam ko kasi’y isang pagbebrainwash… isang pagtatangka na isubo sa aking utak ang isang mapait na lason.”
Sa halip na punahin niya ang makasaysayang naratibo ng pelikula gamit ang wastong pagaargumento, nauwi siya sa paggamit ng estilong “ad homimem” at “argument from authority”. Hindi basta sinabi ng simbahan, o gubyerno ay totoo, binase lamang ng nag-iingit na kritiko ang kanyang makitid na pananaw mula sa anti-komunistang retoriko ng mga reaksyunaryo. Bukambibig niya ang salita ng mga ahenteng pang-psywar ng berdugong militar, taglay rin niya ang kababuyang lohika ng mga naghaharing uring panginoong maylupa at burgesyang kumprador. At hindi kagulat-gulat ang kanyang naging reaksyon, ang mga kaaway ay natural na kinikilabutan kapag naririnig ang mga salitang rebolusyong proletaryo, sosyalismo, komunismo: ang mga salitang ito’y nangangahulagan lamang kasi ng kanilang katapusan. Masdan na iniiwasan niya ang anumang makabuluhang pagtalakay sa mga makasaysayang kaganapang naibanggit sa dokumentaryo, alam rin nila kasi na ang kasaysayan ay hindi panig sa kanila kaya pilit nilang palabuin ito para sa sariling pakinabang.
Ito ay sumasalamin sa mga realidad ng lipunan, ang mga krimen na kinasasangkutan ng mga naghaharing uri ay hindi nabibigyan ng pansin, bagkus ay sadyang kinakalimutan. Nagagawa ng mga reaksyunaryo na baguhin ang kasaysayan gamit ang pang-estadong kapangyarihan, at palabasin na sila pa ay mapagmalasakit. Mula sa mga librong ginagamit ng mga estudyante hanggang sa anong mapanood at marinig sa telebisyon ay kontrolado ng estado. Para magbanggit ng ilan, meron pa bang balita tungkol sa masaker sa Hacienda Luisita? Naaalala pa ba ng mga tao ang Mendiola Massacre nuong 1987? Kahit ang mga lider ng mga ligal at mapayapang pagkilos para sa reporma sa lupa ay pinapatay, isang halimbawa ay yung kaso ng mga magsasaka sa Sumilao. Ang kamay ng mga naghaharing uri ay basang-basa sa dugo ng mamamayan subalit lagi na lang nagbubulag-bulagan at tikom ang bibig ng midya, maging ang simbahan.
Sa saradong mundo ng mga reaksyunaryo, wala naman talagang nangyaring mga henosidyo sa Pilipinas nuong pisikal na sinakop tayo ng mga dayuhan, masamang panaginip lang yung mga tributo na ipinataw sa sambayanan ng mga parasitikong Prayle, kolonyal na estado bilang kabuuan, imahinasyon lang yung madugong polisiyang “kill all above ten” ng U$ military nuong ipinasa tayo ng mga espanyol sa kano, at kathang-isip lang ang Bataan death march. Nililikha ng mga reaksyunaryo ang mga ganitong kabulastugan sapagkat gusto nilang kalimutan ng masa ang kasaysayan, sa ganitong paraan nais ng mga reaksyunaro na mapanatiling bulag at bingi ang kamalayan ng masa sa sanhi ng kanilang kaapihan. Gusto nilang kalimutan ng masa ang kasaysayan, ang tunggalian ng uri, at palitan ng ipinalalandakang nilang teorya ng mga produktibong pwersa. Habang atubili ang naghaharing uri sa pagpapahirap sa bayan, habang inilalako nila ang bayan sa presyong pinakamura para sa mga imperyalista, gusto nilang sabihin sa masang naghihikahos na tularan ang imperyalistang Unang Daigdig at kilalanin sila bilang tagapagligtas ng sambayanang Pilipino at ng buong sangkatauhan. Gusto nilang alisan ng pag-asa at panghinaan ng loob ang masang inaapi at pinagsasamantala. Layon ng mga reaksyunaryo na pasamain ang sosyalismo at ijustify ang walang katarungan na kaayusang panlipunan na kanilang pinakikinabangan, upang ipamukha sa anakpawis na habang buhay silang magiging alipin.
Walang tunay na “kapayapaan, kaayusan, katahimikan” sa ganitong klase ng lipunan. Ang “kapayapaan, kaayusan, katahimikan” para sa mga naghaharing uri ay sukat lang ng ayos ng pagtakbo ng kanilang mga negosyo at karera. Maingay nilang inirereklamo ang karahasan ng rebolusyonaryong armadong pakikibaka, pero mula’t sapul ay marahas naman talaga ang tunggalian ng uri. Dagdag pa rito, hindi nila magawang aminin ang pang araw-araw na karahasan na dinudulot ng pangangalaga sa naghaharing sistema, ang karahasang dinudulot ng kapitalismo-imperyalismo bilang kabuuan sa mga aping mamamayan ng Ikatlong Daigdig, na oras-oras na pinapatay at ginugutom.
Lagi na lang ipinapahiwatig ng mga reaksyunaryo na kasalanan ng mga mahihirap kung bakit sila mahirap, ang mga mahihirap daw ay dapat lang manatiling mahirap at ang mayayaman ay marapat lang magpakayaman. Dahilan naman ng mga relihiyosong orden, ito raw ay sadyang “likas” at kapasyahan ng “diyos”. Ayon naman sa mga sobonistang petiburges, kaya raw mahirap ang masa ay dahil sila ay tamad at bobo, kaya naman mayaman ang mayaman ay dahil sila ay masipag at matalino – ganito ang takbo ng mga kaisipang reaksyunaryo, hindi nila mabigyang sagot ang problema na sila rin ang lumikha tapos ibabaling nila ang sisi sa proletaryo. Hindi isinisikreto ng kasaysayan na ang simbahan at ang midya ay kinakasangkapan lamang ng mga naghaharing uri para sa kanilang iba’t-ibang agenda. Sabi narin ng obskurantistang simbahan magmula pa nuon upang pangatwiranan at gawing panghabangbuhay ang kanilang mapaniil na paghahari sa masa, mamamatay raw muna ang mga mahihirap bago nila makamit ang kasaganahan…duon sa “paraiso”.
Hindi tulad ng mga metapisikong reaksyunaryo, tayong mga rebolusyonaryo ay armado ng syensya, alam natin na ang takbo ng kasaysayan at ang kinabukasan ng sangkatauhan ay hindi umiikot sa mga antedelubyang kasulatin ng bibliya, sapagkat tao ang siyang may hawak ng kanyang kapalaran. Ating balik-aralan ang kasaysayan, makikita natin na ang masa ang siyang mapagpasya. Sa paraan ng kolektibong pagkilos ay magagawa ng mga inaapi at inaalipin na baguhin ang takbo ng kasaysayan, ang mga taong api mismo ang siyang lilikha ng makatotohanang paraiso dito sa lupa, aabutin natin ang isang lipunang walang pang-aapi’t pagsasamantala.
Kamatayan sa kapitalismo-imperyalismo!
Mabuhay ang Tagumpay ng Digmang Bayan!
Sa pagkamatay ni Corazon Aquino
Sa pagkamatay ni Corazon Aquino.
(amihanmalaya.wordpress.com and monkeysmashesheaven.wordpress.com)
Namatay si Corazon Aquino nuong nakaraang lingo. Pinaguusapan ng buong bayan ang pagkamatay ng isang dating papet. Ang midya ay muli na namang nagsimula ng kampanya para purihin siya. Ginagampanan ng midya ang sariling agenda bilang tagapagsalita ng isang pangkat ng mga reaksyunaryo na ipinapamalita ang tagumpay ng “demokrasya” laban sa diktadurang Marcos na para bang isang mahiwagang pangyayari. Ang media-driven charade na ito ay hindi lamang pinalalabo ang tunay na makasaysayang salaysayin, pinapalaganap rin nito ang mga malalaking kasinungalingan na nanlilinlang sa masa sa ilalim ng bandera ng animo “mapayapang rebolusyon”. Ang gayong idealistang retorika ay walang maipapamana sa atin na anumang kongkreto. Sa halip ng gayong empty hype, dapat yakapin ng masa ang syensya at matuto mula sa kasaysayan.
Magbalik tanaw tayo, sa katapusan ng dekada 80 at sa dekada 90, kung kailan nagkaletse-letse ang kilusan. Si Sison, bilang isang nangungunang teoretisyan, ay pasan ang dambuhalang tungkulin na muling isaayos ang takbo ng rebolusyon, upang maiwasto ang buong rebolusyonaryong kilusan. Binigyang linaw ni Sison ang lahat mula sa isyu ng mga kamaliang pang-organisasyon hanggang sa paglilihis sa ideolohiya. Tama lamang na muling pinagtibay ni Sison ang Maoismo bilang unibersal na pang-ideolohiyang sandata ng mga inaapi at pinagsasamantalahang mamamayan. Sa maraming dokumento ng partido, inevaluate ni Sison ang kinahinatnan ng EDSA 1986 “revolution.” Inihayag niya na ang kalagayan sa ilalim ng rehimeng U$-Aquino ay sing lala o higit na malala sa sinundan nito. (1) Isang alternatibong pahayagan, ang Bulatlat ay inilarawan ang rehimen ni Aquino:
“Pinairal ni Aquino ang dati ring militaristang solusyon sa armadong tunggalian sa paraan ng ‘unsheating the sword of war,’ dinisplace ang higit sa isang milyong katao sa kanayunan. Ang estratehiyang ‘low intensity conflict’ na natutunan ng Armed Forces of the Philippines (AFP) mula sa US Armed Forces at pinairal ng gubyernong Aquino ay sinamahan ng pag-aarmas sa mga anti-komunistang grupong vigilante, na responsable sa mga brutal na atake laban sa mga tao sa kanayunan.” (2)
Ang terorismong estado ay mas matindi sa ilalim ni Aquino kaysa sa ilalim pa man ni Marcos o Arroyo. Ang rehimeng U$-Aquino ay nagpakawala ng maraming grupong vigilante na pugot-ulo, mga baranggay defense units, at ibang mga mersenaryo, tinatawag pa nga nilang “tagapagtanggol ng demokrasya.” Ang mga ito ay mga sanggano lamang ng angkang Aquino-Cojuanco, lalo na yung mga grupong kleriko-pasista, Tad-tad, Ilaga, para magbanggit ng ilan. Dagdag na rin ang pinatinding pormal na kontra-insurhensyang operasyon ng pulisya at militar.
Bumaligtad na si Sison ngayon. Pagkatapos ng dalawang dekada, pinapahiwatig ni Sison na isang “progresibo” si Cory. Kailan lang sa mga panayam kay Sison mismo, binalikan niya ang mga alaala ng mabuting pagkakaibigan sa mga Aquino bago pa man bumagsak ang rehimeng U$-Marcos. Ayon kay Sison, napangalagaan niya ang isang mabuting relasyon sa mga Aquino kahit na tinutuligsa niya ang mga ito sa publiko. (3) (4) Ngayon ang mga bulaang leader ng pangmasang kilusan sa Pilipinas, ang NDF, ay hindi lamang naghatid ng kanilang pakikiramay sa pamilya Aquino, hinahanay rin nila ang kanilang sarili kay Aquino, ang kinamumuhiang manloloko. Sinabi ba naman ng NDF na ang rehimeng Aquino na suportado ng U$ ay itinaguyod ang karapatang pantao, mga kalayaang sibil, nasyunalista at progresibong mga programa, reporma sa lupa, atbp. Base na rin sa 1986 constitution. (5) Upang linawin ang lahat, itinaguyod ng rehimeng U$-Aquino ang gayong idealistikang retorika sa papel lamang; para magsabi ng anupaman liban sa katotohanan ay para pagtaksilan ang masa, ang yaong sinasabi ng NDF na ipinaglalaban nila. Sinumang may utak ay hindi makakapaniwala sa gayong kabulastugan. Ang gubyernong Aquino ay isang instrumento ng paghahari ng uri. Tulad ng diktadurang Marcos bago nito, ang rehimen ni Aquino ay nagdulot ng lagim sa masa bilang instrumento ng burgesyang kumprador, panginoong maylupa at mangangamkam.
Ang di-prinsipyadong media stunt na ito na gawa ni Sison at ng NDF ay isang hakbangin upang makakuha ng popularidad sa ilang bahagi ng populasyon, lalo na sa mga panggitnang uri. Ilang dekada kasing negatibo ang pananaw ng mga bahaging ito sa pangmasang kilusan sa parteng nakakarami. Kaya, isinasakripisyo ni Sison ang Maoismo upang kumita ng puntos bilang isang pulitikong burges.
Ang degenerate forgive and forget bullshit na ito ay hindi katanggap-tanggap. Ang mga pahayag na ito ni Sison at ng NDF ay isang pagtataksil sa yaong mga dumanas ng pang-aabuso sa ilalim ng reaksyunaryong gubyerno ni Aquino. Nililito lamang ni Sison ang masa kapag gumagawa siya ng mga gayong pahayag. Ang gayong oportunismo ay pinahihina ang Maoismo bilang rebolusyonaryong syensya. Malinaw na ngayon na ang NDF ay sumali na sa mga yellow flag waving horde of intellectually bankrupt hippies. Maraming beses nilang winala ang rebolusyonaryong karakter. At, winala nila ang kanilang katinuan nang sumali sila sa korong maka-Aquino. Wala nang pinagkaiba ang NDF sa kanilang mga naunang pangkatin. Ang mga rebisyunista ay rebisyunista. At, matagal na nilang nililigaw ang proletaryo. Kung hindi nila magawang kilalanin ang mga kaibigan mula sa mga kaaway, paano natin maasahan na magagabayan nila ang masa tungo sa sosyalismo? Hindi tulad ng NDF at ni Sison, ang mga Maoista-Third Worldista ay matatag at pursigidong pumalagay sa prinsipyadong katayuan. Ang mga tunay na rebolusyonaryo ay nagsasabi ng katotohanan. Ang maningning na landas tungo sa komunismo ay Maoismo-Third Worldismo. Wala kaming sasayanging luha para sa isang bulaan na tulad ni Corazon Aquino: ang kamatayan ng isang mang-aapi ay walang timbang sa puso ng mga mahihirap na magsasaka, na kanilang pinapatay at ginugutom.
Mga tala.
1. http://www.philippinerevolution.net/cgi-bin/cpp/pdocs.pl?id=reafe;page=05
2. http://www.bulatlat.com/main/2009/08/01/cory-aquino%E2%80%99s-place-in-history/
3. http://newsinfo.inquirer.net/breakingnews/nation/view/20090803-218598/CPP-founder-Aquino-was-true-to-her-word
4. http://www.josemariasison.org/jumi02/inps/Coryexceprel.htm
5. http://www.philippinerevolution.net/cgi-bin/statements/stmts.pl?author=ndfnp;date=090802;lang=eng
Arise, wretched of the earth!
Also available in Tagalog.
On the death of Corazon Aquino
On the death of Corazon Aquino
(amihanmalaya.wordpress.com and monkeysmashesheaven.wordpress.com)
Corazon Aquino died a week ago. The death of a former puppet is the latest talk of the town. As usual, the media has started yet another campaign to glorify her. The media serves its own agenda as a mouthpiece for the one section of reactionaries who trumpet the victory of “democracy” over the Marcos-led dictatorship as some kind of mystical event. Not only does this media-driven charade obscure the real historical narrative, it popularizes grandiose lies that bamboozle the masses under the banner of “peaceful revolution” — as if. Such idealist rhetoric leaves us with nothing concrete. Rather than such empty hype, the masses must embrace science and learn from history.
Let’s take a look back, in the late 80s and in the 90s, when the movement was in turmoil. Sison, as a leading theoretician, had the daunting task of putting the revolution back on track, to rectify the entire revolutionary movement. Sison outlined everything from organizational errors to ideological deviation. Sison was absolutely correct in reasserting Maoism as the universal ideological weapon of the oppressed and exploited peoples. In many of the party documents, Sison evaluates the aftermath of the EDSA 1986 “revolution.” He states that conditions under the U$-Aquino regime was as bad or worse than its predecessor. (1) An alternative news source, the Bulatlat describes Aquino’s regime:
“Aquino also implemented the same militarist solution to the armed conflict by ‘unsheathing the sword of war,’ displacing more than a million people in rural areas. The ‘low intensity conflict’ strategy that the Armed Forces of the Philippines (AFP) learned from the US Armed Forces and was implemented by the Aquino government included arming anti-communist vigilante groups, which was responsible for brutal attacks against the people in rural areas.” (2)
State terrorism was higher under Aquino than under either Marcos or Arroyo. The U$-Aquino regime unleashed many cutthroat vigilante groups, baranggay defense units, and other mercenaries, even calling them “defenders of democracy.” These were simply goons of the Aquino-Cojuanco clan, especially clerico-fascist cult outfits, Tat-tad, Ilaga to name a few. This also includes the heightened formal anti-insurgency operations of the repressive police and the military.
Now Sison has reversed himself. Two decades after, Sison implies that Cory is a “progressive.” In recent interviews with Sison himself, he reminisces about the friendly ties he had with the Aquinos prior to the downfall of the U$-Marcos regime. According to Sison, he had maintained a good relationship with the Aquinos even though he publicly opposed them. (3) (4) Now the misleaders of the popular movement in the Philippines, the NDF, not only conveyed their condolences to the Aquino family, they also align themselves with Aquino, the hated fraud. The NDF even states that the U$-backed Aquino regime promoted human rights, civil liberties, nationalist and progressive programs, land reform, etc. as called for by the 1986 Constitution. (5) To set the record straight, the U$-Aquino regime upheld such idealist rhetoric only on paper; to say otherwise is to betray the masses, whom the NDF claims to be fighting for. Nobody with a brain believes such nonsense. The Aquino government was an instrument of class rule. Like the Marcos dictatorship before it, Aquino’s regime inflicted terror upon the masses as an instrument of the comprador bourgeoisie, landlords and land thieves.
This unprincipled media stunt by Sison and the NDF is an effort to gain popularity with certain segments of the population, especially the middle classes. For decades, these segments have had a negative opinion of the popular movement for the most part. So, Sison sacrifices Maoism to win some points as a bourgeois politician.
This degenerate forgive-and-forget bullshit is unacceptable. These statements by Sison and the NDF are a betrayal of those who have suffered abuses under Aquino’s reactionary government. Sison only confuses the masses by making such opportunist statements. Such opportunism undermines Maoism as revolutionary science. It is now clear that the NDF has joined the yellow flag waving horde of intellectually bankrupt hippies. They have lost their revolutionary character many times over. And, they have lost their very minds by joining in the Pro-Aquino chorus. Nothing distinguishes the NDF from their predecessor groups. Revisionists are revisionists. And, they have misled the proletariat for far too long. If they can’t even distinguish friends from enemies, how can we expect them to lead the masses to socialism? Unlike the NDF and Sison, Maoist-Third Worldists are steadfast and determined to take principled stands. Genuine revolutionaries speak the truth. The shining path to communism is Maoism-Third Worldism. We shed no tear for a fraud such as Corazon Aquino: the death of an oppressor means nothing to the poor peasants, whom they kill and starve.
Notes
1. http://www.philippinerevolution.net/cgi-bin/cpp/pdocs.pl?id=reafe;page=05
2. http://www.bulatlat.com/main/2009/08/01/cory-aquino%E2%80%99s-place-in-history/
3. http://newsinfo.inquirer.net/breakingnews/nation/view/20090803-218598/CPP-founder-Aquino-was-true-to-her-word
4. http://www.josemariasison.org/jumi02/inps/Coryexceprel.htm
5. http://www.philippinerevolution.net/cgi-bin/statements/stmts.pl?author=ndfnp;date=090802;lang=eng
